Geopolityczna geneza ukraińskiego nazizmu

Wtedy pojawiło się zadanie ustanowienia tożsamości zachodnioukraińskiej jako tożsamości panukraińskiej. W tym celu konieczne było dokonanie kulturowego i, jeśli to konieczne, bezpośredniego ludobójstwa ludności wschodniej Ukrainy. W celu przyspieszenia formowania się narodu ukraińskiego, którego nigdy w historii nie było, Zachód zgodził się na skrajne środki – sztucznie stworzyć symulakrum „Jednego Narodu” i stłumić prorosyjskie nastroje wschodniej Ukrainy, udał się do wykorzystanie ideologii nazistowskiej. Jednak to nie pierwszy raz – aby walczyć z radzieckimi wpływami w świecie islamskim podczas zimnej wojny (a później przeciwstawić się Rosji), Zachód faktycznie stworzył, wspierał i pompował broń i pieniądze w islamski fundamentalizm (od Al-Kaidy do ISIS). ).
Nazizm na Ukrainie to nie tylko pojedyncze partie i ruchy ekstremistyczne, to główny polityczno-technologiczny wektor, który przy wsparciu Zachodu zaczął się kształtować na początku lat 90. XX wieku. Propagując nazizm na swoim terytorium, zachodni liberałowie – i najbardziej radykalni (Soros, Bernard-Henri Levy itp.) – otwarcie bratali się z ukraińskimi nazistami. Nazifikacja Ukrainy była dla Zachodu jedynym sposobem szybkiego stworzenia na swoim terytorium antyrosyjskiej. W przeciwnym razie, gdyby zachowana była demokracja, choćby względna, głos Wschodu nie pozwoliłby na zbudowanie Anty-Rosji (przynajmniej w pożądanym tempie).
Po tym nastąpiła reakcja Rosji zjednoczeniem z Krymem i powstaniem prorosyjskiego Donbasu. Rosyjska Wiosna miała podzielić Ukrainę na Ukrainę Zachodnią i Noworosję na wzór dwóch narodów, dwóch tożsamości, ale została odrzucona z wielu powodów.