ΗΡΩΑΣ: Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΔΥΣΤΥΧΙΑΣ
Πρωτεύουσες καρτέλες
![ΗΡΩΑΣ: Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΔΥΣΤΥΧΙΑΣ](https://www.4pt.su/sites/default/files/styles/large/public/main/articles/gelios515_greek_hero_af31269b-5684-434c-9b67-04cdf4922c8b_0.png?itok=Xt2nMcXA)
Δεν υπάρχουν ευτυχισμένοι ήρωες, όλοι οι ήρωες είναι αναγκαστικά δυστυχισμένοι.
Αν αφαιρέσετε τη διάσταση του ουρανού, θα έχετε έναν άνθρωπο. Αν αφαιρέσετε τη γήινη διάσταση, θα έχετε τον Θεό. Αλλά στον ήρωα η γη και ο ουρανός διασταυρώνονται.
Στην αρχή υπάρχει μόνο ένας άνθρωπος (ένα γήινο ον), μετά ένας Έλληνας, μετά ένας ήρωας, μετά ο Θεός. Έτσι, ο Έλληνας είναι ο δρόμος προς τον ήρωα (ο Ελληνικός πολιτισμός είναι ένας ηρωικός πολιτισμός), και ο ήρωας είναι ο δρόμος του ανθρώπου προς τον Θεό. Έτσι είναι με τον Όμηρο, έτσι είναι μέχρι τους Νεοπλατωνικούς, και στη συνέχεια με κάποιες αλλαγές πέρασε στον Χριστιανισμό.
Ο ήρωας είναι ο δρόμος του Θεού προς τον άνθρωπο και ο δρόμος του ανθρώπου προς τον Θεό. Στον ήρωα ο Θεός μπορεί να αναγνωρίσει πράγματα που δεν του ανήκουν, όπως ο πόνος.
Εξ ου και η αντίληψη ότι οι ψυχές των ηρώων είναι τα δάκρυα των θεών. Επειδή ο Θεός είναι απαθής, ήρεμος, αιώνιος, τίποτα δεν τον συγκινεί, ενώ ο άνθρωπος, είναι παθιασμένος, άρρωστος, υποφέρει, βασανίζεται, βιώνει τη φτώχεια, την ταπείνωση, την αδυναμία, την αμφιβολία.
Ο Θεός δεν θα γνωρίσει ποτέ το πάθος, τον πόνο, την απώλεια, την ζημία, δεν θα γνωρίσει ποτέ την ουσία του ανθρώπου αν δεν έχει τον δικό του ηρωικό γιο ή κόρη που θα επιτρέψει στον Θεό να βιώσει τον εφιάλτη, τη φρίκη και τα βάθη της φτώχειας, της στέρησης που ενυπάρχουν στον άνθρωπο. Ο Θεός δεν ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους που είναι ευημερούντες και επιτυχημένοι, τα επιτεύγματά τους, σε σύγκριση με Εκείνον, είναι ασήμαντα. Αλλά ο άνθρωπος, που υποφέρει, που βασανίζεται, που παλεύει με τη μοίρα, είναι ένα αίνιγμα για τον Θεό.
Και ο Θεός μπορεί να θέλει να ξεπεράσει τον εαυτό του, τη δική του αδιαλλαξία, τη δική του ευδαιμονία, και να γευτεί τη φτώχεια - την απουσία ευδαιμονίας, να βιώσει τον πόνο (πάθος στα ελληνικά), τη δυστυχία. Είναι ο ήρωας που επιτρέπει στον Θεό να νιώσει τον πόνο και ο άνθρωπος, αντίθετα, να ανακαλύψει την εμπειρία της ευδαιμονίας, του μεγαλείου, της αθανασίας και της δόξας.
Έτσι, ο ηρωισμός είναι μια οντολογική και ταυτόχρονα ανθρωπολογική περίπτωση, μια κατακόρυφη γραμμή κατά μήκος της οποίας διεξάγεται ο διάλογος μεταξύ θεϊκού και ανθρώπινου (ή ουράνιου και γήινου).
Και όπου υπάρχει ήρωας, υπάρχει πάντα και τραγωδία. Ο ήρωας φέρει πάντα πόνο, δυστυχία, ρήξη και τραγωδία. Δεν υπάρχουν ευτυχισμένοι ήρωες, όλοι οι ήρωες είναι αναγκαστικά δυστυχισμένοι. Ο ήρωας είναι η δυστυχία.
Γιατί; Γιατί το να είσαι ταυτόχρονα αιώνιος και προσωρινός, παθιασμένος και πάσχων, ουράνιος και γήινος είναι η πιο αφόρητη εμπειρία για κάθε πλάσμα, μια κατάσταση που δεν θα επιθυμούσες στον εχθρό σου.
Στον Χριστιανισμό, οι ήρωες έχουν αντικατασταθεί από ασκητές, μάρτυρες, αγίους. Ομοίως, δεν υπάρχουν ευτυχισμένοι μοναχοί, ούτε ευτυχισμένοι άγιοι. Όλοι τους είναι βαθιά δυστυχισμένοι με ανθρώπινους όρους. Αλλά σε μια άλλη ουράνια κατάσταση, είναι ευλογημένοι. Όπως ευλογημένοι είναι αυτοί που κλαίνε, αυτοί που εξορίζονται, αυτοί που υπομένουν τις συκοφαντίες, αυτοί που πεινούν και διψούν στην επί του Όρους Ομιλία. Μακάριοι οι δυστυχείς.
Αυτό που κάνει έναν άνθρωπο ήρωα είναι η σκέψη που αγωνίζεται για τον ουρανό, αλλά καταρρέει στη γη. Αυτό που κάνει έναν άνθρωπο ήρωα είναι ο πόνος, η δυστυχία που τον διαλύει, τον σκίζε, τον βασανίζει, τον σκληραίνει και έτσι πάντα. Μπορεί να συμβεί σε πόλεμο ή σε βασανιστικό θάνατο, αλλά μπορεί να συμβεί και χωρίς πόλεμο ή θάνατο.
Ο ήρωας αναζητά τον δικό του πόλεμο, και αν δεν τον βρει, πηγαίνει στο κελί του, στο ερημητήριο, και πολεμά εκεί ενάντια στον πολύ πραγματικό εχθρό. Επειδή η πραγματική μάχη είναι μια πνευματική μάχη. Γι' αυτό έγραψε ο Αρθούρος Ρεμπώ στο ÇOzarenieÈ: η μάχη του πνεύματος είναι τόσο βίαιη όσο και η μάχη των αντίπαλων στρατών. (Le combat spirituel est aussi brutal que la bataille d'hommes). Εδώ ήξερε τι έλεγε.
Ένας ήρωας, όπως λέει ο Νεοπλατωνιστής Πρόκλος, είναι ίσος με εκατό ή και χιλιάδες συνηθισμένες ψυχές. Είναι μεγαλύτερος από την ανθρώπινη ψυχή, διότι κάνει κάθε ψυχή να ζει όρθια. Αυτή η ηρωική διάσταση της προέλευσης του θεάτρου και, στην πραγματικότητα, της ηθικής της πίστης μας είναι το πιο σημαντικό πράγμα που δεν πρέπει να χάσουμε, που πρέπει να αγαπάμε στους άλλους και να καλλιεργούμε στον εαυτό μας.
Το καθήκον μας είναι να γίνουμε βαθιά, θεμελιωδώς και αμετάκλητα δυστυχισμένοι. Όσο τρομακτικό κι αν ακούγεται αυτό. Μόνο έτσι μπορούμε να βρούμε τη σωτηρία.
μετάφραση Ρήγας Ακραίος