Global

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΤΑΚΕΡ ΚΑΡΛΣΟΝ: ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΝΤΟΥΓΚΙΝ

Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν είναι ένας 62χρονος Ρώσος ακαδημαϊκός φιλόσοφος. Έχει περάσει τη ζωή του στη Μόσχα. Ήταν ένας αντισοβιετικός αντιφρονούντας όταν ήταν νέος, και τώρα είναι διάσημος σε όλο τον κόσμο,  στον αγγλόφωνο Τύπο ούτως ή άλλως, ως "το μυαλό του Πούτιν". Αλλά δεν είναι πολιτική προσωπικότητα εδώ στη Ρωσία. 

Συνέντευξη Tucker Carlson | Βλαντιμίρ Πούτιν

Στις 22 Φεβρουαρίου 2022, απευθυνθήκατε στη χώρα σας στην εθνική σας διεύθυνση όταν ξεκίνησε η σύγκρουση στην Ουκρανία και είπατε ότι ενεργούσατε επειδή είχατε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μέσω του ΝΑΤΟ μπορεί να ξεκινήσουν ένα απόσπασμα, «αιφνιδιαστική επίθεση εναντίον μας Χώρα". Και στα αμερικανικά αυτιά αυτό ακούγεται παρανοϊκό. Πείτε μας γιατί πιστεύετε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να χτυπήσουν τη Ρωσία από το μπλε. Πώς το συμπέρανες αυτό;

Ο Χέγκελ και η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία

Ο Χέγκελ και η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία

Η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία, μετά την αναγνώριση των δομών που περιγράφονται προκαταρκτικά, θα μπορούσε να γίνει πιο συστηματική και λεπτομερής εξετάζοντας ορισμένα θεμελιωδώς σημαντικά δόγματα, σχολές και μορφές για την πολιτική φιλοσοφία. Για παράδειγμα, ας εξετάσουμε τον Χέγκελ.

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ

Σοβαρά μιλώντας, η φιλελεύθερη ηγεμονία στη χώρα εξακολουθεί να είναι πολύ ισχυρή. Από το 1991, σχεδόν όλα τα σημαντικά δόγματα που διαδίδονται στην εκπαίδευση, τις ανθρωπιστικές επιστήμες και τον πολιτισμό έχουν οικοδομηθεί αυστηρά σύμφωνα με τα φιλελεύθερα πρότυπα. Τα πάντα από το Σύνταγμά μας είναι φιλελεύθερα. Ακόμη και η ίδια η απαγόρευση της ιδεολογίας είναι μια καθαρά φιλελεύθερη ιδεολογική θέση. Οι φιλελεύθεροι δεν θεωρούν τον φιλελευθερισμό ιδεολογία τον ίδιο - είναι η "απόλυτη αλήθεια" τους. Κάτω από την "ιδεολογία", κατανοούν οτιδήποτε αμφισβητεί αυτή τη "φιλελεύθερη αλήθεια", όπως ο σοσιαλισμός, ο κομμουνισμός, ο εθνικισμός ή οι πολιτικές διδασκαλίες της παραδοσιακής κοινωνίας.

Ο ΡΩΣΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ: ΜΙΑ ΧΕΓΚΕΛΙΑΝΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Ο ΡΩΣΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ: ΜΙΑ ΧΕΓΚΕΛΙΑΝΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Στην πολιτική φιλοσοφία του Χέγκελ υπάρχει μια θεμελιωδώς σημαντική μετάβαση που αφορά την ίδρυση του κράτους (der Staat). Στις σημειώσεις του για ένα μάθημα σχετικά με τον Χέγκελ, ο Χάιντεγκερ εστιάζει στην ορολογία Staat - stato - status. Η λατινική ρίζα είναι stare - στέκομαι, εγκαθιδρύω, στήνω. Στη ρωσική γλώσσα, το κράτος (gosudarstvo) προέρχεται από τη λέξη государь (gosudar), που σημαίνει κύριος ή αφέντης.

ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΝΤΟΥΓΚΙΝ: "Ο ΣΑΤΑΝΙΣΜΟΣ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙ ΤΗΝ ΥΛΗ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ"

ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΝΤΟΥΓΚΙΝ: "Ο ΣΑΤΑΝΙΣΜΟΣ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙ ΤΗΝ ΥΛΗ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ"

Ο συνομιλητής μας είναι ο Ρώσος φιλόσοφος, πολιτικός επιστήμονας και κοινωνιολόγος Αλεξάντερ Γκελίεβιτς Ντούγκιν, καθηγητής στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Λομονόσοφ της Μόσχας..

από την ουκρανια στη μεση ανατολη: στα προθυρα του Γ’ παγκοσμιου πολεμου

από την ουκρανια στη μεση ανατολη: στα προθυρα του Γ’ παγκοσμιου πολεμου

Η Ρωσία, ως πόλος ενός πολυπολικού κόσμου, πολεμά τη Δύση στην Ουκρανία. Πολλές ισλαμικές χώρες, επηρεασμένες από τη δυτική προπαγάνδα, δεν κατανόησαν με σαφήνεια τους λόγους, τους στόχους και την ίδια τη φύση αυτού του πολέμου, θεωρώντας ότι πρόκειται για μια περιφερειακή σύγκρουση (και υπάρχουν πολλές τέτοιες στον ίδιο τον ισλαμικό κόσμο). 

Η δυση κατεστησε το ισλαμ εχθρο τησ

Η δυση κατεστησε το ισλαμ εχθρο τησ

Στο Ισραήλ και στη Λωρίδα της Γάζας, δύο καταστροφές συνέβησαν η μία μετά την άλλη: μια επίθεση της Χαμάς κατά του εβραϊκού κράτους - με πολυάριθμες απώλειες αμάχων, συμπεριλαμβανομένης της ομηρίας - και τα αντίποινα του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας, που ξεπέρασαν κατά πολύ σε σκληρότητα και αριθμό θυμάτων αμάχων, κυρίως γυναικών και παιδιών. Η χερσαία επιχείρηση του IDF έκανε την κατάσταση ακόμη πιο καταστροφική και ο αριθμός των νεκρών - συμπεριλαμβανομένων παιδιών, γυναικών και ηλικιωμένων - αυξήθηκε σε αδιανόητα επίπεδα.

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Η οπτική μου για τη νέα παγκόσμια τάξη και τον πόλεμο στη Γάζα

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Η οπτική μου για τη νέα παγκόσμια τάξη και τον πόλεμο στη Γάζα

Σε έναν πολυπολικό κόσμο, το Ισράηλ και η Ουκρανία είναι φορείς της δυτικής ηγεμονίας.

Ο Αντι-Κομμουνισμός και ο Αντι-Φασισμός είναι εργαλεία του Καπιταλισμού

Ο Αντι-Κομμουνισμός και ο Αντι-Φασισμός είναι εργαλεία του Καπιταλισμού

"Οι σημειώσεις που ακολουθούν συσχετίζονται με μια ευρύτερη συζήτηση μόνο στη ρωσική γλώσσα στην εκπομπή του Dr. Dugin "Dugin's Directive", που προορίζεται για το ρωσικό κοινό. Τα αποτελέσματα μπορεί να οδηγήσουν σε κάποια σύγχυση μεταξύ των αγγλόφωνων αναγνωστών καθώς και όσων παρακολουθούν τα γεγονότα στην Ουκρανία. 

Η γεωπολιτική των έγχρωμων επαναστάσεων

Η γεωπολιτική των έγχρωμων επαναστάσεων

Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν επισημαίνει την έκδηλη σύγκρουση μεταξύ Ευρασιατισμού και Ατλαντισμού στον μετασοβιετικό χώρο, που σηματοδοτείται από τις διαδικασίες ολοκλήρωσης της CIS και τις έγχρωμες επαναστάσεις, την οποία κανένας ατλαντιστής με καθαρό μυαλό δεν θα μπορούσε να παραβλέψει.

Φιλελευθερισμός 2.0

Φιλελευθερισμός 2.0

Στη σημερινή ιστορική συγκυρία μπορούμε να διακρίνουμε με σαφήνεια ένα πολύ σπουδαίο φαινόμενο: μια νέα στροφή της φιλελεύθερης ιδεολογίας. Όπως κάθε άλλη πολιτική ιδεολογία, ο φιλελευθερισμός μεταβάλλεται συνεχώς, αλλά σε συγκεκριμένες περιόδους μπορούμε να εντοπίσουμε πραγματικά θεμελιώδεις μεταβολές που μας δίνουν το δικαίωμα να πούμε: εδώ κάτι τελειώνει και κάτι νέο αρχίζει. Αυτό είναι το next-momentum. 

Καλύτερα να χάσουμε με τον Χριστό παρά να κερδίσουμε μαζί με τον Αντίχριστο

Σήμερα είναι η μέρα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και όλων των Ασωμάτων Δυνάμεων σήμερα είναι μια μέρα πνευματικού πολέμου του φωτός εναντίον του σκότους.Σήμερα είναι η μέρα μας η μέρα της ένωσης μας με τον Αρχάγγελο Μιχαήλ.Κάθε χριστιανός την ώρα που αποδέχεται το βάπτισμα μπαίνει στο  στρατό του Χριστού που οδηγεί τη μάχη εναντίον των εχθρών του, του διαβόλου και των ορδών του και διακηρύσοντας το σύμβολο της πίστεως υποσχόμαστε πίστη στο Χριστό. Ότι θα είμαστε στο πλευρό του όποιο κι αν είναι το κόστος βάσανα και χαρές,νίκες και λύπες. Καλύτερα να χάσουμε με τον Χριστό παρά να κερδίσουμε μαζί με τον Αντίχριστο.Αυτός είναι ο νόμος της πίστης μας της εκκλησίας μας αυτός ειναι ο στρατός μας.

COUNTER-HEGEMONY IN THE THEORY OF THE MULTIPOLAR WORLD

Although the concept of hegemony in Critical Theory is based on Antonio Gramsci’s theory, it is necessary to distinguish this concept’s position on Gramscianism and neo-Gramscianism from how it is understood in the realist and neo-realist schools of IR.

The classical realists use the term “hegemony” in a relative sense and understand it as the “actual and substantial superiority of the potential power of any state over the potential of another one, often neighboring countries.” Hegemony might be understood as a regional phenomenon, as the determination of whether one or another political entity is considered a “hegemon” depends on scale. Thucydides introduced the term itself when he spoke of Athens and Sparta as the hegemons of the Peloponnesian War, and classical realism employs this term in the same way to this day. Such an understanding of hegemony can be described as “strategic” or “relative.”

In neo-realism, “hegemony” is understood in a global (structural) context. The main difference from classical realism lies in that “hegemony” cannot be regarded as a regional phenomenon. It is always a global one. The neorealism of K. Waltz, for example, insists that the balance of two hegemons (in a bipolar world) is the optimal structure of power balance on a world scale[ii]. R. Gilpin believes that hegemony can be combined only with unipolarity, i.e., it is possible for only a single hegemon to exist, this function today being played by the USA.

In both cases, the realists comprehend hegemony as a means of potential correlation between the potentials of different state powers. 

Gramsci's understanding of hegemony is completely different and finds itself in a completely opposite theoretical field. To avoid the misuse of this term in IR, and especially in the TMW, it is necessary to pay attention to Gramsci’s political theory, the context of which is regarded as a major priority in Critical Theory and TMW. Moreover, such an analysis will allows us to more clearly see the conceptual gap between Critical Theory and TMW.

Η ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΑΚΡΟΔΕΞΙΩΝ/ΦΑΣΙΣΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ, ΤΟ ΕΥΡΩΑΤΛΑΝΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΙΩΝΙΣΤΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: 1944‒2014

 Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, στην Ελλάδα, έδρασαν οργανώσεις με διακηρυγμένη φασιστική και ακόμη ναζιστική ιδεολογική ταυτότητα –όπως: το ανασυσταθέν Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα της Ελλάδος, η Εθνική Σοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωσις (ΕΣΠΟ), η Οργάνωσις Εθνικών Δυνάμεων Ελλάδος (ΟΕΔΕ), η Εθνικοσοσιαλιστική Φρουρά Ελλάδος, η Οργάνωσις Πρωτοπόρων Νέας Ευρώπης (ΟΠΝΕ), η Ένωσις Φίλων Χίτλερ, η Εθνική Κοινωνική Επανάστασις, κ.ά.

    Το 1942, ο Σπυρίδων Γαλάτης, μέλος του «ουλαμού καταστροφών» της αντιστασιακής οργάνωσης ΠΕΑΝ (Πανελλήνιος Ένωσις Αγωνιζομένων Νέων), κατασκεύασε και τοποθέτησε τη βόμβα που ανατίναξε το κτίριο της δωσιλογικής ΕΣΠΟ, στην οδό Πατησίων. Η ΕΣΠΟ, την περίοδο της μεγάλης πείνας, στρατολογούσε νέους εργάτες για την πολεμική βιομηχανία της Γερμανίας και επεδίωκε να δημιουργήσει λεγεώνα Ελλήνων εθελοντών για να πολεμήσουν στο ρωσικό μέτωπο στο πλευρό των Γερμανών. Κατά την προαναφερθείσα βομβιστική επίθεση στο κτίριο της ΕΣΠΟ, σκοτώθηκαν ο αρχηγός της, Σπυρίδων Στεροδήμου, συνεργάτες του και Γερμανοί της μυστικής Στρατιωτικής Αστυνομίας (GEP). Μετά από αυτό το γεγονός, η ΕΣΠΟ διαλύθηκε.

Ἡ γεωπολιτικὴ σήμερα.

Ἡ Γεωπολιτικὴ ἐδῶ καὶ καιρὸ ἔχει τύχει ἀποδοκιμασίας ἀπὸ τὴν κοινὴ γνώμη. Μετὰ τὸν Β΄ΠΠ, ἔγινε ἡ λιγότερο δημοφιλὴς ἀπ’ ὅλες τὶς κοινωνικὲς ἐπιστήμες. Εἶχε κατηγορηθεῖ ὅτι εἶναι μία «Γερμανικὴἐπιστήμη» τὸ ὁποῖο δὲν σήμαινε κάτι, ἐκτὸς τοῦ ὅτι ὀφείλει τὴνἀρχικὴ της ὤθηση στὶς ἀρχὲς τῆς πολιτικῆς γεωγραφίας ποὺδιατυπώθησαν ἀπὸ τὸν Γερμανὸ γεωγράφο Φρειδερίκο Ράτσελ (Friederich Ratzel) – ὁ ὅρος «Γεωπολιτική» χρησιμοποιεῖται γιὰπρώτη φορὰ ἀπὸ τὸν Σουηδὸ γεωγράφο Ῥοδόλφο Τσέλλεν (Rudolf Kjellen) τὸ 1889. Στὸ βιβλίο του «Politische Geographie oder die Geographie der Staaten, des Verkehrs und des Krieges» (ΠολιτικὴΓεωγραφία, ἤτοι ἡ Γεωγραφία τῶν Κρατῶν,  τῆς Ἐπικοινωνίας καὶτοῦ Πολέμου, 1897) ὁ Ράτσελ ἀνέλυσε τὶς ἀλληλεπιδράσεις τοῦκράτους , θεωρούμενου ὡς ζωντανὸ σῶμα, ἀπὸ τὴν ἄποψη τῆς γεωγραφικῆς θέσεως καὶ τοῦ χώρου του. Ἕνας ἀπὸ τοὺς μαθητὲς του ἦταν ὁ Βαυαρὸς στρατηγὸς Κάρολος Χαουσχόφερ (Karl Haushofer), ἰδρυτῆς τῆς « Zeitschrift für Geopolitik» (Ἐπανεξέταση τῆς Γεωπολιτικῆς). Ἦταν μόνον λόγῳ μίας προφανοῦς συγχίσεως μεταξὺ τῆς ἐννοίας τοῦ χώρου στὴν γεωπολιτικὴ λογικὴ καὶ τῆςἐννοίας τοῦ «Lebensraum» (ζωτικοῦ χώρου) ποὺ ἡ σύνδεση /ἐγγύτητα μεταξὺ τοῦ Καρόλου Χαουσχόφερ καὶ τοῦἘθνικοσοσιαλισμοῦ προέκυψε ὡς ζήτημα.

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΑΣΗ

Στην σύγχρονη δύση υπάρχει μία κυρίαρχη ιδεολογία – ο φιλελευθερισμός. Έχει πολλούς τύπος, εκδόσεις και μορφές, πολλές σκιές, αλλά η ουσία είναι πάντα η ίδια. Ο λιμπεραλισμός έχει στην εσωτερική του βασική δομή τις ακόλουθες αξιωματικές αρχές.
  • Ανθρωπολογικός ατομικισμός (Το άτομο είναι το μέτρο όλων των πραγμάτων)
  • Προοδευτισμός ( ο κόσμος οδηγείται προς ένα καλύτερο μέρος, το παρελθόν είναι πάντα χειρότερο από το παρόν)
  • τεχνοκρατία (Η τεχνική ανάπτυξη και η αποτελεσματική απόδοση θεωρούνται ως ο πιο σημαντικός τρόπος για να κρίνεται η φύση της κοινωνίας)
  • Ευρωκεντρισμός (οι Ευρω-αμερικάνικες κοινωνίες γίνονται δεκτές ως το μέτρο σύγκρισης για την υπόλοιπη ανθρωπότητα)
  • Η οικονομία είναι το πεπρωμένο (Η ελεύθερη οικονομία είναι το μόνο φυσιολογικό οικονομικό σύστημα – όλοι οι υπόλοιποι τύποι πρέπει να μετασχηματιστούν ή να καταστραφούν)
  • Η Δημοκρατία είναι η εξουσία των μειονοτητων (που υπερασπίζονται τους εαυτούς τους κατά των πλειοψηφιών που έχουν πάντα τάση να εκφυλίζονται σε ολοκληρωτισμό και “λαϊκισμό”)
  • Η μεσαία τάξη είναι ο μόνος υπαρκτός κοινωνικός ρόλος και το παγκόσμιο μέτρο (ανεξαρτήτων του γεγονότος εάν το πρόσωπο έχει ήδη φτάσει αυτό το status ή είναι στο δρόμο του να μετατραπεί σε πραγματική μεσαία τάξη, ή αντιπροσωπεύει για ένα λεπτό αυτόν που θέλει να είναι μεσάια τάξη.
  • Μία λέξη, παγκοσμιοποίηση (οι ανθρώπινες υπάρξει είναι βασικά οι ίδιες με μόνο μία διαφοροποίηση – την ατομική τους – ο κόσμος θα πρέπει να ενσωματωθεί στην βάση του ατομικισμού, κοσμοπολιτισμού, η παγκόσμια ιθαγένεια.

Ή εμείς ή τίποτε

Ο Μπολσεβικισμός ως ιστορικό φαινόμενο μπορεί να διαιρεθεί σε δύο μέρη. Από τη μια, το δογματικό πεδίο διαφόρων προμαρξιστικών σοσιαλιστικών και κομμουνιστικών οραμάτων και θεωριών, που συνυπήρχαν παράλληλα με τον μαρξισμό και συνέχισαν να υπάρχουν ως διανοητικά μοτίβα, ακόμη και μετά την επιβολή του μαρξισμού ως τελικής ιδεολογίας. Τούτο το αρχικό στάδιο μπορούμε να το ονομάσουμε «πρόπλασμα του Μπολσεβικισμού». Το δεύτερο στάδιο είναι η ενσάρκωση αυτού του σχεδίου στην απτή ιστορική πραγματικότητα με την μορφή της Ρωσσικής σοσιαλδημοκρατίας, αργότερα του κομμουνιστικού κόμματος και, σε τελικό στάδιο, της ιστορίας του σοβιετικού κράτους και του κυβερνώντος κόμματος. Το πρώτο μέρος είναι αναμφισβήτητα ευρύτερο από το δεύτερο και το υπερβαίνει, όπως κάθε σχέδιο υπερβαίνει την εκτέλεσή του. Αλλά, δεν γίνεται να κατανοήσουμε το ένα χωρίς το άλλο. Η εφαρμογή δεν έχει νόημα, αν δεν ξέρουμε το σχέδιο. Από την άλλη, ένα σχέδιο χωρίς εφαρμογή είναι μια αφηρημένη θεωρητική κατασκευή – οι πιθανές εφαρμογές του μπορεί να είναι καλύτερες ή και χειρότερες από το ίδιο το σχέδιο κι αυτό εξαρτάτε από τις εκάστοτε συνθήκες.

 

Μετάφραση-επιμέλεια κειμένου: Λόεγκριν

Ο οικονομικός καπιταλισμός εκπροσωπεί μόνον μία τυχαία παραλλαγή της κοινής ουσίας της αναπτύξεως του καπιταλιστικού συστήματος; Ή μήπως είναι η σαφής ενσάρκωση της όλης λογικής του, ο θρίαμβός του;

Η απάντηση στην ερώτηση αυτήν δεν μπορεί να βρεθεί στου κλασικούς της θεωρίας της οικονομίας, με τον ορίζοντα τους περιορισμένο στην βιομηχανική φάση της ανάπτυξης – το γενικό εμπόριο και την πλήρη οικονομική σημασία του οποίου (και πάνω από όλους οι Μαρξιστές) μελέτησαν πλήρως και ορθώς. Η μεταβιομηχανική κοινωνία είναι κατά πολλούς τρόπους μία σκοτεινή πραγματικότητα. Στην ανάλυσή της δεν υπάρχουν αναγνωρισμένοι κλασικοί, μολονότι πολλοί συγγραφείς έχουν επιχειρήσει μία βαθιά ματιά στο φαινόμενο αυτό. Το καθήκον της κατανόησης του «οικονομικισμού» ανήκει σε εμάς, είτε μας αρέσει είτε όχι.