دوگین کێیە؟

ئەلەکسەندەر گیلیڤیچ دوگین لە ٧ جەنیوەری ١٩٦٢ لە مۆسکۆ لەدایک بووە. ئەو لە مناڵییەوە لەژێر کاریگەری وتەکانی دایە گەورەیدا وەک باوەڕمەندێکی کەنیسەی ئۆرتۆدۆکسی رووسی پێگەیشتووە. ئەو لە باوکێکی قانوونی و دایکێکی پزیشک هاتووەتە دنیاوە. لە مۆسکۆ خوێندنی خۆی تەواوکردووە و هەڵگری دوو دۆکتۆرا لە سیاسەت و فەلسەفەیە.
ئەو لە نەوەدەکانەوە بە کاری رۆژنامەنووسی دەستی پێکردووە. لەرووی ئایدیاکانیشەوە بە باوکی تیۆری نیۆئۆراسیایی دەناسرێ کە لە حەوزی زانستی خۆیدا، فەلسەفە، کۆمەڵناسی لەگەڵ جیۆپۆلیتیک تێکەڵکردووە.
دوگین لە تەمەنی ناوساڵی خۆیدا گۆڤاری چاودێری ئۆراسیا و چەندین بەرنامەی رادیۆیی و تەلەفیزیۆنی بەڕێوەبردووە. هەروەها لە سەرەتای ٢٠٠٠ پارتی ئۆراسیایی پێکەوەناوە و سەرۆکی بەشی لێکۆڵێنەوەی کۆمەڵناسی دوومای رووسیش بووە کە دواتر لەبەر تێزەکانی لەمەڕ جەنگی ئۆکراینا لەو بەشە نەماوە. دواتر بزاڤی جیهانی ئۆراسیایی پێکەوەناوە.


Although the concept of hegemony in Critical Theory is based on Antonio Gramsci’s theory, it is necessary to distinguish this concept’s position on Gramscianism and neo-Gramscianism from how it is understood in the realist and neo-realist schools of IR.

The classical realists use the term “hegemony” in a relative sense and understand it as the “actual and substantial superiority of the potential power of any state over the potential of another one, often neighboring countries.” Hegemony might be understood as a regional phenomenon, as the determination of whether one or another political entity is considered a “hegemon” depends on scale. Thucydides introduced the term itself when he spoke of Athens and Sparta as the hegemons of the Peloponnesian War, and classical realism employs this term in the same way to this day. Such an understanding of hegemony can be described as “strategic” or “relative.”

In neo-realism, “hegemony” is understood in a global (structural) context. The main difference from classical realism lies in that “hegemony” cannot be regarded as a regional phenomenon. It is always a global one. The neorealism of K. Waltz, for example, insists that the balance of two hegemons (in a bipolar world) is the optimal structure of power balance on a world scale[ii]. R. Gilpin believes that hegemony can be combined only with unipolarity, i.e., it is possible for only a single hegemon to exist, this function today being played by the USA.

In both cases, the realists comprehend hegemony as a means of potential correlation between the potentials of different state powers. 

Gramsci's understanding of hegemony is completely different and finds itself in a completely opposite theoretical field. To avoid the misuse of this term in IR, and especially in the TMW, it is necessary to pay attention to Gramsci’s political theory, the context of which is regarded as a major priority in Critical Theory and TMW. Moreover, such an analysis will allows us to more clearly see the conceptual gap between Critical Theory and TMW.