INTEGRALE SOEVEREINITEIT

Het land [Ed. noot: Rusland] bevindt zich vandaag in een zeer eigenaardige toestand. Het is alsof het balanceert tussen een verleden dat al afgelopen is en een toekomst die nog niet begonnen is, of liever gezegd begonnen is maar nog niet gerealiseerd of aanvaard is. Dit zijn fundamentele vragen: De houding van Rusland tegenover de wereldprocessen en vooral tegenover het collectieve Westen.

HET HOOGGRECHTSHOF VAN DE VERENIGDE STATEN TEGEN DE IDEOLOGIE VAN DE VOORUITGANG

Het nummer één nieuwsbericht in de wereld van vandaag is niet de Speciale Militaire Operatie van Rusland of de ineenstorting van de westerse economie, maar het besluit van het Amerikaanse Hooggerechtshof om het Roe Wade-arrest uit 1973 te herzien en de grondwettelijke garanties voor het recht om een zwangerschap af te breken, teniet te doen. Nu is de kwestie van abortus verplaatst naar het niveau van elke staat, en onmiddellijk kondigde de procureur-generaal van Missouri, Eric Schmitt, het besluit aan om abortus te verbieden. Dat blies de Verenigde Staten op en de hele globalistische afdeling van deze staat, die zo'n klap gekregen had, stormde de straat op met gejoel, gebrul en een onbedwingbare drang om auto's in brand te steken en winkels te plunderen. Naar mijn mening is dit zeer ernstig.

RUSSISCHE CODE

Door tijdens de SMO de directe confrontatie met het Westen aan te gaan, ook al neemt het Westen zelf deel via zijn Oekraïense proxy-structuur, die geen "land" genoemd kan worden, is Rusland gedwongen zijn soevereiniteit op alle niveaus te verdedigen. Wat de militaire, economische en formele politiek betreft, is dit vrij duidelijk, maar het Westen is veel meer dan een politiek-militair-economische structuur: het is een beschaving met een fundamentele programmacode. Al het andere is van deze code afgeleid: wapens, economie, politiek, cultuur, onderwijs, wetenschap, media, enz. Rusland wordt nu gedwongen de confrontatie aan te gaan met het hele spectrum en, in het algemeen, met de westerse code zelf.

Inleiding tot de geopolitiek

In de eerste plaats willen wij de misvattingen en leugens bestrijden die bepaalde oorlogspropaganda in een bepaalde tijd over deze wetenschap heeft verspreid. Geopolitiek maakt geen deel uit van de "Nazi" doctrine. Ten eerste, omdat de oorsprong veel verder teruggaat. Ten tweede omdat een van de bedenkers ervan, Halford Mackinder, een Engelsman was die zeer gehecht was aan het buitenlands beleid van het Britse Rijk, zozeer zelfs dat hij een van de ideologen was van het Verdrag van Versailles. Ten derde omdat een andere schepper ervan, de Duitser Karl Haushofer (in tegenstelling tot wat de Britse pers destijds meldde) niet het grijze brein van Hitler was, maar door de nazi's werd genegeerd, in Dachau werd geïnterneerd. Zijn oudste zoon Albrecht werd later in Berlijn vermoord.

 

Sociaal-politieke autopsie van de thalassische migratiekwestie

Sinds enkele jaren zijn we getuige van een zogenaamde "migratiegolf" op Europese bodem, een term die door de westerse mainstream media wordt gebruikt. Een term die maar al te vaak wordt gemanipuleerd door de verschillende zogenaamde "populistische" of "nationalistische" krachten. Deze partijen bevinden zich in een software die erin bestaat zich op karikaturale wijze te verzetten tegen een evident kwaad, in plaats van zich te verzetten tegen en een oplossing te vinden voor de oorzaken waarvoor zij direct of indirect verantwoordelijk zijn. Continentaal Afrika heeft nooit een echte onafhankelijkheid bereikt die het in staat heeft gesteld zijn eigen lot in handen te nemen in zijn eigen unieke paradigma. Het is een polycentrisch continent dat nog steeds verstikt wordt door een schadelijke interne politiek die, door een zekere incestueuze endogamie op politiek-economisch gebied, met de Westerse oligarchische heersende klasse, zelf ondergeschikt aan globalistische krachten, Afrika niet in staat stelt vooruitgang te boeken en zichzelf te bepalen. Door de vele realiteiten bij elkaar op te tellen, komen we tot het migratieprobleem, dat ik in vier punten zal uitwerken.

 

Het einde van de unipolaire wereld in plaats van het einde van de geschiedenis

Francis Fukuyama schreef onlangs een tamelijk objectief en evenwichtig artikel over het einde van de Amerikaanse hegemonie. Fukuyama maakte begin jaren '90 haast met de aankondiging van de wereldwijde overwinning van het liberalisme en het einde van de geschiedenis. Later corrigeerde hij zijn standpunt. In een aantal persoonlijke gesprekken met hem raakte ik ervan overtuigd dat hij veel wereldprocessen vrij realistisch begrijpt en fouten in zijn prognoses kan toegeven - een zeldzame eigenschap onder narcistische politicologen die elke dag fouten maken en daardoor nog arroganter zijn.

De theorie van een Multipolaire Wereld: een traditionalistisch buitenlands beleid en tegengif tegen de "Nieuwe Wereld Orde"

Op 11 september 1990, tijdens de voortdurende desintegratie van de Sovjet-Unie, kondigde de toenmalige Amerikaanse president George Herbert Walker Bush de komst van een "Nieuwe Wereld Orde" aan. Er is veel inkt verspild en veel video's gemaakt over deze zin door degenen wier aluminiumfolie hoed misschien iets te strak om hun hoofd is gebonden, en die dus de implicaties van deze zin grotendeels verkeerd hebben begrepen, opgewonden door hyperbolische samenzweringspraatjes en afgeleid door dystopische visioenen van Satanische ordes en een wereldwijde politiestaat.

Mythes en realiteiten van de Turkse geopolitiek

Nadat Azerbajdzjan de controle over het gebied Nagorno-Karabach had herwonnen, begonnen analisten in toenemende mate een toename van de Turkse activiteiten op te merken, zowel in de Kaukasusregio als, in ruimere zin, in Centraal-Azië. Erdoğan heeft zijn aanwezigheid in de Turkse staten opnieuw geconsolideerd, is begonnen zijn belangen in Georgië te bevorderen en heeft zijn zinnen gezet op Afghanistan, dat ook een grote Turkse bevolking heeft (de Afghaanse Oezbeken).

Afghanistan: Een geopolitieke tijdlijn

De machtsovername door de Taliban in Afghanistan en de beschamende vlucht van de Amerikanen en hun bondgenoten vereisen een breder overzicht van de fundamentele veranderingen in de geopolitiek van de wereld. Afghanistan is een indicator geweest van deze veranderingen in de afgelopen 50 jaar. Het was met hem dat de breuken in de globale architectuur van de wereld in verband werden gebracht. Natuurlijk was dit niet de oorzaak van de geostrategische veranderingen, maar veeleer een scherm waarop, duidelijker dan waar ook, de fundamentele veranderingen in de wereldorde werden weerspiegeld.

 

Sanitair totalitarisme: een biopolitieke dictatuur

Het is fascinerend om te zien hoe de westerse democratieën, geconfronteerd met een pandemie, snel veranderen in gesloten totalitaire samenlevingen, gebaseerd op alomtegenwoordige bewaking, het terugdringen van burgerrechten en vrijheden en een steeds harder systeem van repressie.
Italië heeft groene paspoorten ingevoerd die het gezondheidsprofiel van een persoon rechtstreeks kortsluiten - de naam van de vaccinatie, de regelmaat ervan, metingen van elementaire lichaamsprocessen - temperatuur, polsslag, bloeddruk, enz. - met toegang tot bepaalde sociale kansen en politieke rechten. In Italië heeft dit tot consternatie geleid, niet alleen bij populisten, extreme negationisten en anti-vaccinisten, maar ook bij sommige systemisch linkse filosofen - zoals Giorgio Agamben en Massimo Cacciari.

Welke interpretatie van het Eurazisme?

Onder vele nationalisten en dissidenten van de Westerse naties, die niettemin het belang inzien van een uitbreiding van hun ideaal in de richting van een geestelijk en politiek herstel van de Europese beschaving, wordt het neo-Eurazisme kennelijk steeds meer gezien als een politieke, geopolitieke en zelfs metapolitieke doctrine die uitsluitend voor Rusland van belang is. Wij menen dat deze perceptie het resultaat is van een interpretatie van deze nieuwe politieke theorie die hoofdzakelijk voortvloeit uit twee elementen, zijnde historische en situationele elementen: enerzijds het feit dat het Eurazisme bij zijn oorsprong, d.w.z. aan het begin van de twintigste eeuw, het resultaat was van het intellectuele oeuvre van Russische denkers, waarvan sommigen naar Europa waren geëmigreerd (Mendelejev, Troubetskoï, Florovski, Alexeïev, enz. ) en anderzijds dat de meerderheid van de huidige Europese militanten niet altijd duidelijk de noodzaak inziet om, gelijktijdig met hun strijd (die bestaat uit het stimuleren en bevestigen van de eigenheid van een beschaving op basis van wat er nog over is van haar culturele grondslagen), deel te nemen aan de uitwerking van een nieuwe universele politieke theorie die in staat is om elke beschaving, op een voldoende gedifferentieerde manier, voor te stellen als een toekomst die “gelaafd” wordt door de Traditie en georiënteerd is op de atemporele centraliteit van deze laatste. Deze verheven uitdaging is dus gesitueerd op het hogere niveau van de doctrine, en verder op het niveau van een universele spirituele visie op de wereld, nog voordat zij kan worden gesitueerd op het lagere, zij het essentiële, niveau van haar aanpassing aan een bepaalde beschaving teneinde haar een immaterieel centrum terug te geven dat geïnspireerd is door deze superieure visie op de wereld. Kortom, een Imperium.

 

Ideologische soevereiniteit in een multipolaire wereld

Rusland heeft een nieuwe vorm van anti-liberalisme nodig, een volwaardige beschavingsideologie die het land onomkeerbaar en definitief tot een echte pool en subject in de nieuwe wereldorde maakt. Dit is precies de grootste uitdaging voor Rusland. Strategie, en niet alleen tactiek, bepaalt zowel de toekomst als de overdracht van de macht, alsmede de reeds lang noodzakelijke hervormingen van de macht, het bestuur, de economie, het onderwijs, de cultuur en het sociale gebied. Geen patriottische en soevereine hervorming is mogelijk zonder een volwaardige ideologie in een multipolaire wereld. Maar deze weg is op geen enkele manier verenigbaar met het liberalisme – noch in de randvoorwaarden, noch in de nieuwste post-humanistische en LGBT-uitdagingen.

Rusland keert terug naar Afghanistan

Laten we het over Afghanistan hebben. De terugtrekking van de Amerikaanse troepen is een zeer ernstig keerpunt in het algemene machtsevenwicht in de geopolitiek van Centraal-Azië. In de nabije toekomst zal de radicale Taliban-beweging, die de Pasjtoens, de grootste etnische groep in Afghanistan, verenigt, op de een of andere manier aan de macht komen. Het is een uiterst actieve macht en er is enige reden om aan te nemen dat de beschamende aftocht van de Amerikanen, die zoals gewoonlijk hun collaborerende lakeien aan hun lot hebben overgelaten, een poging zal zijn om de Taliban te keren tegen hun voornaamste geopolitieke tegenstanders in de regio, Rusland en Iran.

Het paradigma van de Russische politiek: realisme vs liberalisme

Rusland bevindt zich, zoals elke staat, op het kruispunt van binnenlands en buitenlands beleid. Deze twee kanten kunnen niet strikt gescheiden worden, aangezien zij nauw met elkaar verbonden zijn.

Daarom zijn binnenlands en buitenlands in de Russische politiek slechts betrekkelijk gescheiden gebieden, waar we het niet hebben over geïsoleerde processen, maar alleen over de overheersing van bepaalde factoren. Binnenlands beleid wordt gedomineerd door binnenlands beleid, buitenlands beleid wordt gedomineerd. Maar zowel deze als hun tegengestelde vectoren en krachten werken soms.

Anatomie van het moderne Japan

Het Mishima-archetype in de naoorlogse Japanse cultuur is het hoogste voorbeeld van een subtiele dialectiek, waarin de eigenaardige combinatie van modernistisch liberalisme vermengd met een aantal matriarchale aspecten van het shintoïsme duidelijk naar voren kwam. Aldus werd een nieuwe Japanse cultuur geconstrueerd, waarin alles wat echt Japans was en verband hield met de authentieke Japanse identiteit, werd verboden, geperverteerd of vervangen. Deze cultuur, die briljante namen heeft voortgebracht in de literatuur, de film, de muziek, enz., was gebaseerd op het snelle verval van de traditionele Japanse geest, op de diepe desintegratie van hemelse symbolen, waardoor alles entropisch uiteenviel in oneindig kleine deeltjes. Het was een cultuur in verval die het Westen vooral fascineerde door zijn exotisme, snelheid en originaliteit. De naoorlogse Japanse intellectuelen die besloten “nog even te wachten…” maakten deze situatie des te pijnlijker en perverser.

 

Aleksander Doegin en "Politiek Platonisme"

Arktos Publishing zet haar culturele werk voort met de publicatie van vertalingen van hoge kwaliteit van teksten van de Russische politieke wetenschapper en schrijver Aleksandr Doegin. Political Platonism (Arktos, 2019), nu verschenen, bevat Doegins geschriften over de filosofie van de politiek. Het eerste deel van het boek is een transcriptie van het eerste college van Doegins cursus "Filosofie van de politiek" aan de Universiteit van Moskou in 2014. De andere teksten gaan op de een of andere manier over hetzelfde onderwerp.

 

Liberalisme 2.0: nationaal-bolsjewisme als concept dat voortkomt uit de overwinning van het liberalisme

Vanuit filosofisch oogpunt is het nationaal-bolsjewisme ontstaan als gevolg van de paradigmaverschuiving die zich heeft voorgedaan door de geboorte van het postmodernisme. Postmoderne auteurs, bijna allemaal afkomstig uit extreem-linkse kringen, werden zeer kritisch ten opzichte van het communisme in Sovjet-stijl en gedeeltelijk ook ten opzichte van het Chinese communisme, zodat zij besloten zich strategisch en ideologisch te verbinden met links-liberalen (waardoor zij steeds meer "anti-fascistisch" werden en ook vijanden van het nationaal-bolsjewisme).

Pagina's